[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”3.22″ da_disable_devices=”off|off|off” global_colors_info=”{}” da_is_popup=”off” da_exit_intent=”off” da_has_close=”on” da_alt_close=”off” da_dark_close=”off” da_not_modal=”on” da_is_singular=”off” da_with_loader=”off” da_has_shadow=”on”][et_pb_row admin_label=”row” _builder_version=”3.25″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.25″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”4.10.8″ text_font=”Glaci||||||||” text_text_color=”#303030″ text_font_size=”16px” text_letter_spacing=”0.5px” text_line_height=”1.6em” background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Ik heb er tegenop gezien om deze ademsessie met ijsbad te gaan doen, maar ik weet dat het de bedoeling is en dat het me iets goeds gaat brengen. Naar dat goede ben ik nieuwsgierig, maar ik verheug me zeker niet. <\/span> Nog vijf, vier, drie, twee, \u00e9\u00e9n.<\/span> Mijn geboortetrauma is al in vele lagen, meditaties, herinneringen, regressies voorbij gekomen en nu is ze er weer. Geopenbaard om mee te werken, om te omarmen, te integreren, los te laten wat mij niet meer dient. Ik voel me ellendig de rest van de dag, wat moet ik hiermee? Ik ken het geboortetrauma nu wel, ik werk ermee in mijn sessies en nu is ze er weer. <\/span> [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ik heb er tegenop gezien om deze ademsessie met ijsbad te gaan doen, maar ik weet dat het de bedoeling is en dat het me iets goeds gaat brengen. Naar dat goede ben ik nieuwsgierig, maar ik verheug me zeker niet. \u2018Welkom allemaal\u2019 zegt ze net iets te vrolijk en enthousiast. Mijn lichaam voelt zwaar, […]<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":1361,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"\n Beide geboortes van mijn dochters waren liefdevol en prachtig, ik gun dat iedere vrouw, iedere ouder en bovenal ieder kind. Het spoorde me aan om hypnobirthingdocent te worden. Best logisch toch? Ik werd geboren na 34 weken zwangerschap. De vliezen zijn gebroken en er is geen wee\u00ebnactiviteit. Na twee dagen krijgt mijn moeder koorts en blijkt ze een infectie te hebben die voor ons allebei (levens)gevaarlijk is. Er zijn op dat moment lichte wee\u00ebn en ze krijgt bijstimulatie. Het heeft weinig effect, de pomp wordt op de hoogste stand gezet. Na 5 uur is er 1.5 cm ontsluiting. Op de CTG is te zien dat mijn hart een aantal keer stilstaat.<\/p>\n\n\n\n Mijn moeder wordt met spoed naar de operatiekamer gereden en onder algehele narcose gebracht.<\/p>\n\n\n\n Ik word met een keizersnede geboren.<\/p>\n\n\n\n In die tijd (1985) moeten prematuren laten zien dat ze willen leven. Ik word op een metalen tafel in de operatiekamer gelegd en 1 minuut geobserveerd. Ik heb moeite met ademen, maar het lukt. Na deze minuut word ik behandeld. Zuurstof, een infuus met antibiotica, een sonde. Ik word in een couveuse gelegd. Mijn moeder zie ik pas drie dagen later. Ze mag me even aanraken door de gaten in de couveuse. Mijn vader mag me eerder bekijken en hij mag een foto maken. Hij krijgt geen toestemming om mij aan te raken.<\/p>\n\n\n\n Ik heb anderhalve week in de couveuse gelegen en daarna een week in een warme kamer. Mijn broers zagen mij vanuit deze kamer voor het eerst. Zij buiten en mijn moeder en ik binnen achter het raam. Hierna werd ik overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, omdat dit beter te bereizen was voor mijn ouders en mijn broers mij dan ook mochten zien en vasthouden. Dit is een korte samenvatting van de start van mijn bestaan. Gelukkig weet ik daar niks meer van.<\/p>\n\n\n\n Ik heb dit natuurlijk niet onthouden. Dacht ik. Dat dacht ik best lang. Wie onthoudt nou zijn geboorte? Toch?<\/p>\n\n\n\n Totdat ik op mijn 21e naar een hypnotherapeut ging omdat ik me steeds niet veilig voelde, ongelukkig was en geen relaties durfde aan te gaan.<\/p>\n\n\n\n Ze bracht me in hypnose en voerde me terug naar mijn geboorte. Ik durfde dat niet en kwam steeds uit de trance. Maar mijn onderbewuste vertelde me dat het belangrijk was om naar dit moment terug te gaan. Met een omweg zijn we bij de geboorte gekomen en beleefde ik (opnieuw) hoe de geboorte voor mij geweest is. Ik voelde de stress, ik voelde dat ik opeens uit de warme buik was gehaald, zonder dat ik het door had. Ik voelde de kou en de hardheid van de tafel onder me. En ik zag vier mensen van bovenaf naar me kijken.<\/p>\n\n\n\n Het deed pijn om te ademen, waarom hielp niemand mij?<\/p>\n\n\n\n Er is niemand die mij begrijpt.<\/p>\n\n\n\n Waar is mijn moeder? Waar ben ik?<\/p>\n\n\n\n Ik hoor hier niet thuis.<\/p>\n\n\n\n Ik voelde me eenzaam in de couveuse. Ik had geen idee wat er ging gebeuren.<\/p>\n\n\n\n Als er iemand kwam werd ik geprikt met naalden.<\/p>\n\n\n\n Aanraking doet pijn.<\/p>\n\n\n\n Ik was alleen. Heel alleen.<\/p>\n\n\n\n Niemand houdt van mij.<\/p>\n\n\n\n Hier begonnen de gedachtepatronen die mij voor een groot gedeelte van mijn leven (onbewust) hebben gestuurd. Gelukkig, als je eenmaal bewust bent van je gedachten, kun je hiermee leren omgaan en kun je ze ook omzetten naar positieve overtuigingen. Positieve overtuigingen die meer helpend zijn bij het gevoel van veiligheid, het gevoel welkom te zijn en gezien te worden, je geliefd te voelen en lief te hebben.<\/p>\n\n\n\n Toen ik zelf zwanger werd kon ik niet geloven dat ik met toeters en bellen in het ziekenhuis zou bevallen. Ik geloofde het niet, maar nu weet ik ook dat ik koste wat kost mijn eigen geboorte-ervaring mijn kinderen wilde besparen. Mijn kinderen, en het liefst alle andere kinderen. En alle ouders. Ik wens iedere vrouw, iedere ouder en bovenal ieder kind een liefdevolle start. En als ik daarbij kan helpen, doe ik dat met liefde. Heel veel liefde.<\/p>\n\n\n\n Moederschap als yogamat \/ coaching @ Jade &<\/strong> Lune<\/p>\n","_et_gb_content_width":"2880","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1358"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1358"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1358\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1362,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1358\/revisions\/1362"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1361"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1358"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1358"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1358"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n\u2018Welkom allemaal\u2019 zegt ze net iets te vrolijk en enthousiast. <\/span>
\nMijn lichaam voelt zwaar, ik ben een beetje misselijk en vooral heel erg moe. Een gigantische koortslip heeft zich in vol ornaat op mijn bovenlip gevestigd. <\/span>
\n\u2018Als je wilt liggen, doe dat vooral\u2019 nodigt ze de groep uit. <\/span>
\nVol dankbaarheid neem ik de uitnodiging van haar en mijn eigen lichaam aan. Wat heb ik behoefte om gedragen te worden door de zachte bosgrond onder me. Ik luister naar het zachte ruisen van de wind door de bladeren en de geluiden van de ecstatic dance verderop op het festivalterrein. Vol overgave laat ik de zon die door de takken schijnt mijn gezicht verwarmen. Ik nestel me onder mijn zachtroze wollen deken en vind een klein beetje meer comfort in mijn eigen cocon. <\/span>
\nDe uitleg over de voordelen van ademwerk en de techniek dwarrelt langs me heen. <\/span>
\nIk verwacht niet zoveel van dit gedeelte van de workshop en laat het over me heen komen. <\/span>
\n\u2018En onthoud goed, deze oefening doen we altijd…?\u2019<\/span>
\n\u2018liggend\u2019 antwoord de groep gedwee. <\/span>
\nMet volle teugen ademen we in en laten steeds een klein beetje lucht ontsnappen. Ik neem waar hoe het ritme van mijn ene buurman vertraagt en de man aan de andere kant bijna hyperventileert. Een vrouw verderop in de cirkel begint te snikken. <\/span>
\nIk voel vooral na elke ademronde, wanneer ik diep heb uitgeademd en een tijdje zonder ademprikkel lig, een weldadige rust en tinteling die door mijn lichaam trekt. <\/span>
\nDe stilte in mijn hoofd wordt steeds luidruchtiger en na de laatste ademronde merk ik de grote grijns op mijn gezicht op. <\/span>
\nEen leegte van niks, een ruimte van alles. <\/span>
\nIk mijmer in een gelukzalig gevoel zonder gedachten en opeens zie ik de geboorte van een kind. <\/span>
\nHet kindje zakt door mijn innerlijke ruimte en ik ontvang het met mijn eigen warme handen. <\/span>
\nHe? Wie is dit? <\/span><\/i>Vraag ik me af en in hetzelfde moment realiseer ik me dat ik het zelf ben die mijzelf ontvangt. <\/span>
\nEen rebirth. <\/span>
\nEen hergeboorte, een zachte liefdevolle warme landing en ontvangst. <\/span>
\nIk draag mijzelf op mijn borst en wieg mij zachtjes heen en weer. <\/span>
\nVerwelkom mij.<\/span>
\nDan voed ik mij met mijn eigen liefdevolle licht dat uit mijn hart- en borstvoeding stroomt. <\/span>
\nIk adem diep in en uit met mij en vol van mij. <\/span>
\nIk omarm mij. <\/span>
\nEen zachte liefdevolle landing, een warm ontvangst. <\/span>
\nIk laat de warmte door me heen stromen en mij van binnenuit verwarmen, een traan van blijdschap en liefde balanceert op mijn ooglid.<\/span>
\n\u2018Welkom terug allemaal, onderbreekt ze de kalmte. Wie wil er iets delen over zijn of haar ervaring?\u2019 <\/span>
\nIk heb niet zoveel zin in andere mensen merk ik, het kan mij eigenlijk niet boeien wat andere mensen hebben gedaan of ervaren en ik luister niet echt. Een nieuwe gewaarwording an sich.<\/span>
\n\u2018Ok\u00e9, Ik kan nog van alles vertellen over de voordelen van een ijsbad, maar ik voel dat jullie er klaar voor zijn\u2019 lacht ze na de korte sharing. <\/span>
\nHier heb ik op gewacht. Nu gaat het echte werk beginnen. Mijn dochters en man zijn aan komen lopen en ik had even gehoopt dat ze niet zouden komen kijken. Dat ik dit alleen en stiekem kon ondergaan. <\/span>
\nMet gesloten ogen, mijn lijf in de zon en met de gedachte aan de hergeboorte die ik net ervaren heb breng ik mijn lichaam en geest weer tot rust wanneer we met de groep voor het ijsbad staan. Zo in deze kalmte ervaar ik dat ik het aan kan om de kou in te gaan, mijn hartslag is rustig en ik voel me zelfverzekerd. Ik ben aan de beurt en ik neem een stap richting het bad, maar dan houdt ze me tegen. <\/span>
\n\u2018Eerst gaan we ons innerlijk vuur opstoken’, legt ze uit. In een halve squat bewegen we de energie van links naar rechts, bewegen onze romp en armen om de innerlijke warmte te verspreiden. <\/span>
\n\u2018Hu, Ha, Hu, Ha, Hu, Ha\u2019 kinkt het over het ijskoude water en het warmere meertje erachter heen. Het wekt de aandacht van een geluidsman met opnameapparatuur en hij geeft met een gebaar aan dat hij dit geluid wil vastleggen. Net wat enthousiaster en luidruchtiger gaan we nog wat langer door. <\/span>
\n\u2018Hu, Ha, Hu, Ha, Hu, Ha, Hu, Ha’. <\/span>
\nEr staan nu heel veel mensen om ons heen te kijken. <\/span>
\n\u2018Hu, Ha, Hu, Ha, Hu, Ha’. <\/span>
\nMijn hartslag is verhoogd, mijn adem zit hoger dan net, ik voel dat mijn adrenaline is gestegen en dat ik nu in een heel andere staat het bad in ga stappen. <\/span>
\nMijn weerstand wordt groter en heel even schiet er paniek door me heen dat ik in deze staat niet zal kunnen ontspannen, maar ik heb de stap al gezet en gevoelsmatig kan ik niet meer terug. <\/span>
\nIn het koude voetenbadje voor het bad denk ik dat ik het toch wel ga aankunnen, maar wanneer mijn benen het ijswater raken en de kilte me omhult schrik ik van het geweld dat de kou op me uitwerkt. Het lijkt of ik niet kan ademen, mijn borstkas voelt samengeperst door het ijs en de combinatie van de te hoge adem en de kou doet pijn aan mijn longen. <\/span>
\nIk wil hier niet zijn en ik wil het kunnen. <\/span><\/i>
\nKort stotend adem ik in, hyperventilatie nabij. <\/span>
\nIk sluit mijn ogen en focus op het kalmeren van mijn ademhaling en binnenwereld. Omdat het een grote groep is, zitten ik samen met een andere vrouw in het bad en zit ik oncomfortabel op mijn hurken. Ik kan de onstpanning in mijn lijf niet echt vinden en blijf wat hangen op de rand, mijn hand rust op de hand van mijn ijsgenoot, maar ik ben zo druk met het loslaten van de spanning dat ik me niet meer verroer. Ik ben tot aan mijn borst in het water gezakt en moet er niet aan denken om lager te zakken waardoor ik onder de ijsvlakte een nieuwe weg zou moeten vinden tussen de benen van de vrouw naast me. <\/span>
\nIk kan dit. <\/span><\/i>
\nIk ontspan mijn voorhoofd, mijn kaken, mijn buik. <\/span>
\nDe kou verslindt me. <\/span><\/i>
\nAdem diep uit.<\/span>
\nRustig weer in.<\/span>
\nIk ga dood. <\/span><\/i>
\nIk kan dit.<\/span><\/i>
\nOntspan dieper en dieper.<\/span>
\nIk open mijn ogen en kijk in de heldere ogen van mijn dochter.<\/span>
\nIk lach. <\/span>
\nIk kan dit.<\/span>
\n\u2018Nog vijf ademhalingen in het bad\u2019.\u00a0<\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n
\nVol opluchting stap ik uit het bad en zie dat mijn huid knalrood is. Het viel me tegen en het viel me mee tegelijk. De kou voel ik niet meer.<\/span>
\n\u2018Nu kun je zeggen dat je driekwart, tot aan je borst, in een ijsbad bent geweest\u2019 zegt mijn man lachend. <\/span>
\nDe kou spiest door mijn hart. <\/span>
\nIk weet dat het een grapje is en dat we dit soort grapjes altijd maken, maar het voelt als een kil ontvangst. Alsof ik een teleurstelling ben, het n\u00e9t niet goed genoeg heb gedaan. <\/span>
\nIk word kwaad en verdrietig tegelijk. <\/span>
\n\u2018Zullen we gaan eten, ik heb trek\u2019, zegt mijn man onbewust van de schade die hij in mijn binnenste heeft aangericht. Kwaad kijk ik hem aan en loop van hem weg. <\/span>
\nOp een bankje in de zon verwarm ik mijn huid en laat ik de tranen stromen. Ik vraag de zon om het antwoord en opeens snap ik wat er gebeurd is. <\/span>
\nMijn echte geboorte op aarde speelde zich uit in het ijsbad. <\/span>
\nEen uitvergroting van hoe ik ontvangen werd, een kil ontvangst. De kou, de pijn aan mijn longen, de moeite om te ademen. De vele mensen die er waren en die niks deden, maar toekeken, een lijf waar je (nog) geen kant mee op kan. Vechten en freezen tegelijk. <\/span>
\nEen kil ontvangst, geen warme handen en zachte woorden, maar een test die je hebt doorstaan en die je net aan goed hebt afgelegd. Het eenzame gevoel naderhand, verloren. <\/span>
\nGeboortetrauma. <\/span>
\n\u00a0<\/span><\/p>\n
\nWat kan ik met deze informatie, hoe kan ik het verwerken, hoe kan ik het geboortetrauma verwerken? Ik ervaar dat alleen de bewustwording niet genoeg is, maar wat dan wel?<\/span>
\nHet antwoord komt niet in mijn gedachten, maar mijn lichaam reageert des te meer. Dagen loop ik rond met hoofdpijn, een stijve en pijnlijk vastzittende nek en misselijkheid. <\/span>
\nNa een aantal dagen voel ik me zo slecht dat ik van ellende voorovergebogen op de burgelijke blauwe kampeerstoel ga zitten, ineengedoken met mijn buik op mijn bovenbenen, mijn armen slungelend naar beneden. <\/span>
\nIk hoor de vogeltjes in de bomen en het ruisen van de rivier op de achtergrond. De natte bosgrond dringt diep in mijn neus binnen en ik raak de zwarte grond met mijn vingertoppen aan. <\/span>
\nIk schud mijn hoofd voor wat verlichting en dan komt het; diep, diep verdriet, vanuit mijn binnenste. Een diep weggestopt wanhopig verdriet dat zich vast had gezet in mijn lichaam. Het spoelt over me heen en vloeit van me weg. <\/span>
\nHet geeft verlichting en opluchting. Ik schud mijn nek opnieuw en een nieuwe golf tranen dient zich aan. En opnieuw, en opnieuw. <\/span>
\nIk gebruik mijn stem om de pijn te bevrijden en begeleiden, weg uit mijn systeem. Een oergeluid, laag grommend als een oneindige kreun. Ik realiseer me dat ik in een foetushouding zit. <\/span>
\nMijn lichaam laat los, koorts vlamt op en een donkere nacht van woelen, zweten en rillen volgt. Ik probeer me te verwarmen met dekens, maar weet dat het verwarmen van binnenuit mag komen.<\/span>
\nMijn lichaam laat los. En ik vul de gaatjes met mijn licht. Met dankbaarheid, met kleur, met compassie. <\/span>
\nWow. Het lichaam weet precies wat het moet doen om heelheid te herinneren.\u00a0<\/span><\/p>\n
Maar de echte reden ligt veel dieper.<\/p>\n\n\n\n