[et_pb_section fb_built=”1″ admin_label=”section” _builder_version=”3.22″ da_disable_devices=”off|off|off” global_colors_info=”{}” da_is_popup=”off” da_exit_intent=”off” da_has_close=”on” da_alt_close=”off” da_dark_close=”off” da_not_modal=”on” da_is_singular=”off” da_with_loader=”off” da_has_shadow=”on”][et_pb_row admin_label=”row” _builder_version=”3.25″ background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” global_colors_info=”{}”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”3.25″ custom_padding=”|||” global_colors_info=”{}” custom_padding__hover=”|||”][et_pb_text admin_label=”Text” _builder_version=”4.10.8″ text_font=”Glaci||||||||” text_text_color=”#303030″ text_font_size=”16px” text_letter_spacing=”0.5px” text_line_height=”1.6em” background_size=”initial” background_position=”top_left” background_repeat=”repeat” hover_enabled=”0″ global_colors_info=”{}” sticky_enabled=”0″]<\/p>\n
Ouderschap triggert trauma. <\/span> We waren niet voorbereid. <\/span> De geboorte verliep voorspoedig, volledig naar mijn eigen wens. De baby was kalm en zen, <\/span>kijk, een echte hypnobaby. <\/span><\/i> [\/et_pb_text][\/et_pb_column][\/et_pb_row][\/et_pb_section]<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ouderschap triggert trauma. Zodra je zwanger bent, of eigenlijk al aan de eerste gedachte aan zwangerschap, worden de thema’s geactiveert. Was ik veilig, hoe was mijn jeugd, hoe gingen mijn ouders met elkaar om, werd ik begrepen, werd ik gehoord, werd ik gezien?\u00a0 \u00a0 \u2018Zijn jullie voorbereid op het ouderschap?\u2019 zei de blonde wat zakelijke […]<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":369,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"on","_et_pb_old_content":"\n Beide geboortes van mijn dochters waren liefdevol en prachtig, ik gun dat iedere vrouw, iedere ouder en bovenal ieder kind. Het spoorde me aan om hypnobirthingdocent te worden. Best logisch toch? Ik werd geboren na 34 weken zwangerschap. De vliezen zijn gebroken en er is geen wee\u00ebnactiviteit. Na twee dagen krijgt mijn moeder koorts en blijkt ze een infectie te hebben die voor ons allebei (levens)gevaarlijk is. Er zijn op dat moment lichte wee\u00ebn en ze krijgt bijstimulatie. Het heeft weinig effect, de pomp wordt op de hoogste stand gezet. Na 5 uur is er 1.5 cm ontsluiting. Op de CTG is te zien dat mijn hart een aantal keer stilstaat.<\/p>\n\n\n\n Mijn moeder wordt met spoed naar de operatiekamer gereden en onder algehele narcose gebracht.<\/p>\n\n\n\n Ik word met een keizersnede geboren.<\/p>\n\n\n\n In die tijd (1985) moeten prematuren laten zien dat ze willen leven. Ik word op een metalen tafel in de operatiekamer gelegd en 1 minuut geobserveerd. Ik heb moeite met ademen, maar het lukt. Na deze minuut word ik behandeld. Zuurstof, een infuus met antibiotica, een sonde. Ik word in een couveuse gelegd. Mijn moeder zie ik pas drie dagen later. Ze mag me even aanraken door de gaten in de couveuse. Mijn vader mag me eerder bekijken en hij mag een foto maken. Hij krijgt geen toestemming om mij aan te raken.<\/p>\n\n\n\n Ik heb anderhalve week in de couveuse gelegen en daarna een week in een warme kamer. Mijn broers zagen mij vanuit deze kamer voor het eerst. Zij buiten en mijn moeder en ik binnen achter het raam. Hierna werd ik overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, omdat dit beter te bereizen was voor mijn ouders en mijn broers mij dan ook mochten zien en vasthouden. Dit is een korte samenvatting van de start van mijn bestaan. Gelukkig weet ik daar niks meer van.<\/p>\n\n\n\n Ik heb dit natuurlijk niet onthouden. Dacht ik. Dat dacht ik best lang. Wie onthoudt nou zijn geboorte? Toch?<\/p>\n\n\n\n Totdat ik op mijn 21e naar een hypnotherapeut ging omdat ik me steeds niet veilig voelde, ongelukkig was en geen relaties durfde aan te gaan.<\/p>\n\n\n\n Ze bracht me in hypnose en voerde me terug naar mijn geboorte. Ik durfde dat niet en kwam steeds uit de trance. Maar mijn onderbewuste vertelde me dat het belangrijk was om naar dit moment terug te gaan. Met een omweg zijn we bij de geboorte gekomen en beleefde ik (opnieuw) hoe de geboorte voor mij geweest is. Ik voelde de stress, ik voelde dat ik opeens uit de warme buik was gehaald, zonder dat ik het door had. Ik voelde de kou en de hardheid van de tafel onder me. En ik zag vier mensen van bovenaf naar me kijken.<\/p>\n\n\n\n Het deed pijn om te ademen, waarom hielp niemand mij?<\/p>\n\n\n\n Er is niemand die mij begrijpt.<\/p>\n\n\n\n Waar is mijn moeder? Waar ben ik?<\/p>\n\n\n\n Ik hoor hier niet thuis.<\/p>\n\n\n\n Ik voelde me eenzaam in de couveuse. Ik had geen idee wat er ging gebeuren.<\/p>\n\n\n\n Als er iemand kwam werd ik geprikt met naalden.<\/p>\n\n\n\n Aanraking doet pijn.<\/p>\n\n\n\n Ik was alleen. Heel alleen.<\/p>\n\n\n\n Niemand houdt van mij.<\/p>\n\n\n\n Hier begonnen de gedachtepatronen die mij voor een groot gedeelte van mijn leven (onbewust) hebben gestuurd. Gelukkig, als je eenmaal bewust bent van je gedachten, kun je hiermee leren omgaan en kun je ze ook omzetten naar positieve overtuigingen. Positieve overtuigingen die meer helpend zijn bij het gevoel van veiligheid, het gevoel welkom te zijn en gezien te worden, je geliefd te voelen en lief te hebben.<\/p>\n\n\n\n Toen ik zelf zwanger werd kon ik niet geloven dat ik met toeters en bellen in het ziekenhuis zou bevallen. Ik geloofde het niet, maar nu weet ik ook dat ik koste wat kost mijn eigen geboorte-ervaring mijn kinderen wilde besparen. Mijn kinderen, en het liefst alle andere kinderen. En alle ouders. Ik wens iedere vrouw, iedere ouder en bovenal ieder kind een liefdevolle start. En als ik daarbij kan helpen, doe ik dat met liefde. Heel veel liefde.<\/p>\n\n\n\n Moederschap als yogamat \/ coaching @ Jade &<\/strong> Lune<\/p>\n","_et_gb_content_width":"2880","footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1333"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1333"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1333\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1336,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1333\/revisions\/1336"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media\/369"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1333"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1333"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wildandwise.nl\/en\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1333"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nZodra je zwanger bent, of eigenlijk al aan de eerste gedachte aan zwangerschap, worden de thema’s geactiveert. Was ik veilig, hoe was mijn jeugd, hoe gingen mijn ouders met elkaar om, werd ik begrepen, werd ik gehoord, werd ik gezien?<\/em><\/span>\u00a0<\/em>
\n\u00a0<\/em>
\n\u2018Zijn jullie voorbereid op het ouderschap?\u2019 zei de blonde wat zakelijke verloskundige op bloedserieuze toon, zo’n 2 minuten voor het einde van de controleafpraak. Ik kijk zijdelings naar mijn man en als onze ogen elkaar ontmoeten proesten we het nog net niet uit.<\/span>
\n\u2018Uuh.. Ja, dat lijkt me wel\u2019, zeg ik nonchalant mijn lach inhoudend. <\/span>Wat een inmens domme vraag.<\/span><\/i> \u2018Tja, hoe kun je je op zoiets voorbereiden? Ik heb wel wat boeken gelezen. We hebben er al bijna 9 maanden naar toegeleefd, dus ik denk dat het wel lukt\u2019. <\/span>
\n\u2018Dat is mooi\u2019 zegt ze star en ze staat op om ons de deur van de kleine praktijkruimte te wijzen. <\/span>
\nEenmaal buiten barsten we in lachen uit. <\/span>
\n\u2018wat een belachelijke vraag!\u2019 <\/span>
\n\u2018En dat gezicht erbij!\u2019<\/span>
\n\u2018 Ik hoop maar dat we haar niet bij de bevalling treffen\u2019. <\/span><\/p>\n
\nJa, wel op de slapeloze nachten, \u2018we zijn nog super jong!\u2019<\/span>
\nDe poepluiers \u2018zeker wasbaar\u2019 en het verliezen van onze vrijheid \u2018ze kan gewoon overal mee naar toe\u2019. Zelfs op het verliezen van ons seksleven waren we voorbereid, want dat overkwam ons toch niet. <\/span>
\nMaar waar we niet op waren voorbereid waren de eindeloze triggers. Het op de kop zetten van onze relatie, de overtuigingen van onze ouders en schoonouders en vele grootouders die waren ingeslopen in ons systeem. Die op de meest rottige en ongewenste momenten naar boven zouden komen, op de meest onredelijke manier vanwege het slaapgebrek. <\/span>
\nWe hadden niet gedacht aan dat het kindje precies die knoppen zou indrukken waar de grootste pijn lag. Dat wat uiteindelijk een grootse gift van liefde zou zijn, nu als een regelrechte hel beleefd zou worden. De paniek en wanhoop die dat met zich meebracht. Het gevoel van falen. <\/span>
\nWat had ik graag gewild dat iemand me had voorbereid. <\/span>
\n\u2018Denk eraan, alles wat gebeurt heeft een reden. Je grootste blinde vlekken, je diepste pijn, je meest vastzittende trauma, het wordt allemaal losgeweekt. Je kindje zal je precies daar raken waar je nog mag helen, waar je nog mag loslaten, maar denk eraan, je zult het niet meteen zien. Kijk eens wat verder dan een slaapritme, wanneer je kindje haar eerste fruithapje mag en of ze wel voldoende poept. Er zitten overal signalen in, je kindje spiegelt jouw eigen innerlijke kind’. <\/span>
\nIk zou even schrikken, maar ze zou me met zo’n liefdevolle warme blik aankijken, dat ik daarna eigenlijk wel zin had om te groeien. Samen met mijn kindje, dat klonk me eigenlijk veel beter in de oren dan alle opvoedstijlen bij elkaar. <\/span>
\nEn daarna had ze dan toegevoegd; \u2018en als je er niet uitkomt, dan kijk ik met je mee. De oplossing is vaak zo voor de hand liggend.\u2019<\/span>
\nNiemand zei me dat. Ze waarschuwden wel dat ik geen rauw vlees en vis mocht eten. Ze legden me uit waar ik pijnstilling kon halen tijdens de bevalling en dat het echt niet gevaarlijk was voor mijn kind. Daarna vertelden ze me dat echt belangrijk was dat ik naar het consultatiebureau zou gaan en dat mijn kind beschermt moest worden tegen ziektes. Maar toen was ik al afgehaakt. <\/span>
\n\u00a0<\/span><\/p>\n
\nIk vertelde vol trots mijn <\/span>perfecte <\/span><\/i>geboorteverhaal, wat vrijwel niemand echt wilde horen (waarover later meer). En pronkte met mijn buik die binnen 2 dagen weer geslonken was alsof er nooit een kind in had gezeten. Ik voedde mijn kind op verzoek, de borstvoeding verliep voorbeeldig. We sliepen samen in het grote bed, overdag droeg ik haar in een geweven draagdoek, en papa ook. Ze ging mee naar een restaurant, we waren het voorbeeldige jonge stel met baby. <\/span>
\nEn toen kwam het. <\/span>
\nNiet zo snel en niet zo duidelijk, want pas achteraf werd helder waar het naar toe ging. Waar het toe geleid had. Pas jaren later kon ik zien wat er gebeurd was, wat onze relatie ontwricht had, waarvoor mijn man jaren op de bank had geslapen.<\/span>
\nZe sliep niet.<\/span>
\nAlthans, ze sliep niet echt.<\/span>
\nHazenslaapjes deed ze. Hoogstens drie kwartier.<\/span>
\nDag en nacht. <\/span>
\nEen jaar lang. <\/span>
\nIk kon haar niet weg leggen, dan begon ze meteen te krijsen. De stofzuiger werkte niet, white noise ook niet. Een wipstoeltje niet. Ander eten niet. Zelf veganistisch eten niet. De kamer feng shui niet. Geesten verjagen niet. Wel bij me niet. Niet bij me niet. <\/span>
\nNiets hielp. <\/span>
\nWe waren de wanhoop nabij en ik m\u00f3est dit doen. Diep vanbinnen wist ik dat ik iets te doen had, dat ik er voor haar moest zijn. Dat het ok\u00e9 was dat ze om me bleef roepen, dat ik koste wat kost haar bij me wilde houden. Dat ik haar nooit alleen liet. Dat ik haar nooit liet huilen, dat ik haar altijd serieus nam. Dat ik minder ging werken om bij haar te zijn en later helemaal stopte. Dat ik dag en nacht haar voedde, elke drie kwartier. Een paar slokjes, dan was ze weer tervreden. Als ze maar bij me was. Als ze me maar kon voelen. Als ik haar maar hoorde, als ik haar maar zag. <\/span>
\nIk was er voor haar. <\/span>
\nMijn innerlijk kind.<\/span>
\nHet meisje dat om haar moeder geroepen had, maar die niet kwam. Omdat ze op een kamer ergens anders in het ziekenhuis lag. Het gorchelende geluid dat voor een huil moest doorgaan, omdat ze ge\u00efntubeerd was en daardoor haar stem niet kon gebruiken. <\/span>
\nDe aanraking van alleen een hand, heel voorzichtig, door een gaatje in het glas, pas na 5 dagen. <\/span>
\nHet meisje dat geen borstvoeding kreeg, omdat haar moeder ziek was. <\/span>
\nIk heelde haar. Met mijn dochter samen. <\/span>
\nIk zou haar net zo vaak knuffelen, haar net zo vaak zien, haar net zo vaak troosten en bij me houden, totdat ik geheeld was. Totdat ik zelf weer veilig was. Totdat ik mijn verdriet via het uiten van mijn liefde en toewijding had overschreven. Meer dan een jaar had ik nodig. Meer dan een jaar gaf mijn dochter mij aan waar nog wonden zaten. De diepe wond die nog vaak naar boven zou komen. Maar die nu een klein stukje verzorgd was.\u00a0<\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n
Maar de echte reden ligt veel dieper.<\/p>\n\n\n\n